Şube Örgütlenmesi

Bankalar Kanununda şube kavramı; (bankaların elektronik işlem cihazlarından ibaret bölümleri hariç) şube, ajans ve mevduat kabulü veya diğer bankacılık işlemleriyle uğraşan ‘’sabit ya da seyyar büroları’’gibi’’her türlü yerel teşkilatını ifade eder’’biçiminde tanımlanmaktadır.

Şubeler de, büyüklüklerine göre genel müdürlüğe paralele örgütlenme gösterebilmektedirler. Ayrıca bazı bankalarda genel müdürlükle, şubeler arasında ‘’bölge müdürlük’’örgütlenmesine de rastlanmaktadır.

Şube örgütlenmesi aslında, personel ve donanım giderleri yüksek olan bir sürüm yoludur. Bununla birlikte son yıllardaki ‘’selfservis’’ imkânlarını artıran bilgisayar otomatlarının yaygınlaştırılmasında, en azından uzun vadede şubeleşmenin hızını ve giderlerini azaltma çabaları da gözlemlenebilir. Hele standart danışmanlık hizmetlerinin bir bölümünün bile merkez bilgisayarına aktarılmasıyla, her şubede gereği duyulacak pahalı eleman giderlerinde de tasarruflar beklenmektedir. Bu eğilimler sonucu özellikle batı bankacılığında artık şube örgütlenme politikasında yavaş yavaş şu ilkeler yerleşmeğe başlamıştır.

a) Artık yalnızca bankacılığın standart aktif ve pasif ürün işlemleriyle yetinen, dolayısıyla günlük para çekme ve yatırma isteklerinin karşılanmasına yönelen küçük şube örgütlenmesinden kaçınılmalıdır;
b) Bütün bankacılık servislerini kapsayan orta boy şubeleşme öncelik kazanmalıdır;
c) İçinde sadece self servis gereçlerinin yer aldığı şube yeni yapılanması da gidererek yaşama geçirilmelidir.

Şubecilikte bu yeni yapılanmanın temel riski ise, banka ile müşterisi arsında belirli bir mesafe ve soğukluk getirebilmesidir.

Bankacılık pazarlamasındaki şubeleşme politikası açısından savunucu ve saldırgan kuruluşlar ayrımı yapabilmektedir. Savunucu şube kurmalarında, coğrafi yayılma nedeniyle bir bankanın var olan müşteri çevresinin tutulması amaçlanır. Saldırgan açışlarda ise bunun aksine olarak, yeni müşteri çevreleri edinme ve belirli alanlardaki Pazar payını yükseltme hedeflerini görülür.